Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

Μπραβο στις ομαδες μας.












































Έπαιζα βόλλευ για περιπου 10 χρονια συμμετέχοντας στις μικρες εθνικες και τα παρατησα γιατι το επιπεδό μας σαν οργάνωση δεν είναι ουτε καν ερασιτεχνικο. εκει που επαιζα ετσι ηταν, για αυτα σας μιλαω. Στην ομαδα μου κυνηγουσαν σερβους και βουλγαρους παικτες 25,26,27 χρονων που δεν τους ήξερε κανεις και δεν δινανε ευκαιριες σε μας ουτε σε φιλικα. Οι συμπαικτες μου και εγω φτασαμε σε ανταγωνιστικο επιπεδο χαρη σε καποιους ανθρωπους που βλεπανε τι μπορουσαμε να κανουμε σαν παικτες. Οταν επαιζα στα παιδικα πρωταθληματα περνουσαμε καθε χρονο στα τελικα οπου θα μπορουσαμε να δειξουμε το ταλεντο μας, ομως η ομαδα μου δεν μας εστελνε λογω....οικονομικων!! Χαρη στους ανθρωπους που πιστεψαν σε μας, μας φτιαξανε πλαστα δελτια με τα οποια παιζαμε με δικα μας εξοδα σε τοπικα πρωταθληματα με μια ομαδα που δημιουργηθηκε απο το τιποτα...πραγμα που για ενα παιδι 14-15 χρονων πιστεψτε με ειναι το μεγαλυτερο βημα. Ενα παιχνιδι κόντρα σε πρωην βολλευμπολιστες 35 χρονων ειναι ενα μαθημα που δεν μπορει να το δωσει καμια προπονηση ή διακριση στα παιδικα ή εφηβικα πρωταθληματα. Οταν ο κ.Λεωνης ηταν προπονητης του Ηρακλη εκανε πολλα ταξιδια για να δει ταλεντα. Μεσα απο τα κλιμακια της εθνικης μας ειδε και εμας. Μας μαζεψε και μας μιλησε για το τι σχεδια εχει για εμας. Φυσικα τον πιστεψαμε αλλα η ομαδα μας ειχε αλλα σχεδια....καθως δεν μας εδινε παιχνιδια ουτε καν σε φιλικα οπως σας ειπα. Υπηρξαμε στελεχη στις ομαδες με το εθνοσημο και δεν παιζαμε στον συλλογο μας. Ετσι η ορεξη μας χαθηκε φτασαμε στα 18 και τα παιχνιδια με τις εθνικες σταματησαν...οι σπουδες φανταζαν ως μια διεξοδος για να κανουμε κατι στη ζωη μας. Και απο οτι φαινεται...ηταν η σωστη επιλογη καθως εχω πια ενα πτυχιο και συντομα και τη δουλεια μου...αλλα σιγουρα η ζωες πολλων σαν και εμενα θα ηταν καλυτερες σε ενα χωρο με οργανωση που θα δινει ευκαιριες στα παιδια. Γιατι για μενα πια το βολλευ ειναι μια πληγη ανοιχτη στη ζωη μου...ενα απωθημενο που θα με βασανιζει για ολη μου τη ζωη.
Αυτο ειναι για μενα το ελληνικο βολλευ...και δεν το λεω για να πω οτι ειμαι ενα σποδαιο ταλεντο που χαθηκε, καθως ειδα να χανονται πολυ μεγαλυτερα απο μενα...στον Εβρο οπου μεγαλωσα και επαιξα. Αλλαξτε τα πραγματα για να μην χαθουν και αλλα ταλεντα, πιστεψτε με υπαρχουν πολλα που καταληγουν να δουλευουν σε μπαρ, να ασχολουνται με αλλα αθληματα(γιατι πληρωνουν) ή να σπουδαζουν και να μην τολμουν να δουν ουτε παιχνιδι στην τηλεοραση...γιατι τους θυμιζει πολλα (σαν εμενα).
Το ίδιο ισχυει φυσικά σε ολα τα αθληματα άλλα περισσοτερο άλλα λιγοτερο....

3 σχόλια:

  1. Ο Λεωνης το βοηθησε πολυ το αθλημα αλλα καπου στην ορεια χαθηκε κι αυτος.
    Στις αρχες και τα μεσα του 90 ειχαμε μια πολυ καλη φουρνια παικτων και 4-5 ομαδες υψηλοτατου επιπεδου με Ελληνες παικτες που επανδρωναν και την εθνικη.
    Τοτε ξεκινησε μια προσπαθεια σοβαρη για πρωτη φορα στα χρονικα του ελληνικου βολλευ και οπως λεει και ο Ελφ,ειδικα στη βορειο Ελλαδα γινονταν επιλογες και προεπιλογες νεαρων αθλητων με σκοπο την εξαπλωση του αθληματος και την ενισχυση των «μικρων» εθνικων ομαδων.

    Αυτη η προσπαθεια κρατησε λιγοτερο απο 5 χρονια δυστυχως διοτι στην Ελλαδα ολα λειτουργουν με διαφορετικες συνθηκες.Οσοι εχουν περασει απο κλιμακια εθνικων ομαδων οπως ο Ελφ μπορουν να καταλαβουν τι εννοω.Ακομα και στον αθλητισμο περασε η λογικη του «μεσου» και του «μπαρμπα στην Κορωνη».Μονο σπρωχτος εκανες καριερα σε ολα τα ομαδικα αθληματα,με χαρακτηριστικοτερα παραδειγματα στους πολλους τις περιπτωσεις καλαθοσφαιριστων οπως ο καλυτερος Ελληνας μπασκετμπωλιστας,Δημητρης Διαμαντιδης,ο οποιος ουδεποτε περασε απο εθνικα κλιμακια και ουδεποτε ανηκε σε καποια «τρομερη Εφηβων».

    Ο Διαμαντιδης πετυχε διοτι ειναι η εξαιρεση στον κανονα και ασφαλως το ταλεντο του ηταν αδυνατον να μην προσεχθει.Αλλα παιδια ποτε δεν ειχαν τη δυνατοτητα να δουλεψουν με συνθηκες επαγγελματισμου και μονο οσοι ειχαν απιστευτα κουραγια και οικονομικες δυνατοτητες συνεχισαν και στα μετασχολικα χρονια.Οι περισσοτεροι εκαναν αυτο που εκανε ο Ελφ και κανεις δε μπορει να τους κατηγορησει.

    Την ιδια στιγμη ομως που ο Ελφ και ο καθε Ελφ επελεγε τις σπουδες ή το βιοπορισμο,ο ελληνικος αθλητισμος και το ελληνικο βολλευ εν προκειμενω,εχαναν δυνητικους επαγγελματιες αθλητες/πρωταθλητες προς τερψη καποιων «δικων μας παιδιων» κυριως προερχομενων απο τα αστικα κεντρα που οπως προειπα ειχαν «μπαρμπα στην Κορωνη» και τους προσφερονταν κατι παραπανω απο τα λεγομενα οδοιπορικα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στο περιπου, οι παραπανω γραμμες αποτελουν ενα κομματι της ιστοριας του ελληνικου αθλητισμου και μια αποτυπωση της ελληνικης κοινωνιας που την περιφερεια την εχει γραμμενη εκει που δεν πιανει μελανη.Δεν μας φταιει κανενας νομος Μποσμαν και καμια Πολιτεια «που δε βοηθαει την Ομοσπονδια» οπως κραυγαζουν οι παραγοντες.Οι Ομοσπονδιες ανεκαθεν ζητουσαν χρηματα που κατεληγαν παντα σε τσεπες επιτηδειων και ελαχιστα εφταναν στον αρχικο προορισμο τους.Και οσοι κλαιγονται για αυτοδιοικητα κλπ απλως κλαιγονται μεχρι εκει που εμπλεκεται το οικονομικο.Ετσι και ο Αλεκος Λεωνης που ξεκινησε με τεραστια αγαπη για το βολλευ,κατεληξε γραναζι της μηχανης του ελληνικου αθλητισμου και ασφαλως αφησε την περιφερεια και κατεβηκε στην Αθηνα.Οπως εκανα παλαιοτερα και ο Αμαριανακης,ο Γκιουρδας,ο Μουστακιδης,ο Σαμαρας,ο Γκαλης,ο Γιαννακης,ο Φασουλας,ο Ιωαννιδης και αμετρητοι προπονητες και ποδοσφαιριστες.

    Συμμεριζομαι απολυτα το ποστ και το υφος του Ελφ.Και καταλαβαινω απολυτα την πικρια και το «γαμωτο» που βγαζει.Και ειμαι πολυ τυχερος που σαν γενεια εζησα τη χρυση εποχη της αναγεννησης του ελληνικου βολλευ εστω κι αν κρατησε ελαχιστα.Και πιστεψτε με τοτε δεν υπηρχε ο Ηρακλης να παλευει κοντρα σε Παναθηναικο και Ολυμπιακο.Τοτε ολη η Ελλαδα μιλουσε για την Ορεστειαδα και τα Ελληνοπουλα που εδιναν ζωη στις πολεις/κωμοπολεις της ελληνικης περιφερειας.Και η Εθνικη ομαδα γεμιζε το ΣΕΦ απο ανθρωπους που ανακαλυπταν το βολλευ και ξεκινουσαν να ερωτευονται το αθλημα.Χωρις ιχνος φανατισμου και χωρις Αγκαμεζ και Μιλκοβιτς.

    Δυστυχως ειμαστε υποτελεις ενος συστηματος που ειναι αδυνατον να αντιμετωπιστει κι απο εξω κι απο μεσα.Διοτι οι καλοι Σαμαρειτες ειναι ελαχιστοι και καποιοα στιγμη παυουν να ειναι ο μαλακας της υποθεσης και γινονται γραναζια του συστηματος που πολεμουν.Αλλοι διαρκουν περισσοτερο,αλλοι λιγοτερο.Ολοι ομως σπανε οταν μπαινουν στην κουβεντα οικογενειες,βιοπορισμος και ευ ζην.Και εννοειται οτι το παραπανω δεν ισχυει μονο στον αθλητισμο αλλα και στον ευρυτερο κοινωνικο τομεα.

    Τους χαιρετισμους μου στους φιλους του μπλογκ αλλα και σε ολους τους αναγνωστες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. δυστυχώς ελφ τα ίδια νομίζω ισχύουν σε όλα τα αθλήματα...βεβαια σε ενα λιγοτερο δημοφιλες αθλημα οπως το βολλευ θα περιμενε κανεις να ίσχυε κάτι διαφορετικο...αλλα τελικα ολα τα γουρουνια (παραγοντες) την ιδια μουρη εχουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή